Julenneren Sindromea

2008-12-26T12:46:00.002+01:00

Mendi kateak (III)

2008-11-11T21:15:00.006+01:00

"Ilargian zehar agertzen dira. Mendi katerik harrigarriena, Apeninoek formatua da (650 kilometrotako luzera du). Eurien itsasoaren ertz batetan aurkitzen da, eta mendi garaienek 5500 metrotako goiera dute. Ilargiaren hegoaldean aurkitzen diren Doerfel mendiak 7500 metrotako goieretara iristen dira.

Mendi kate hauek, oso maldatsuak dira normalki erosio ekintza ezaren ondorioz.

Ilargiko mendien goierak, mendi horiek sortzen dituzten itzalen neurketa bidez lortu dira."

"lurra eta ilargia eguzki sisteman", Ximon Goia (Elkar - aek)
Kratereak (I) 101, 102. orrialdeak
Itsasoak (II) 102, 103. orrialdeak
Mendi kateak (III) 103, 104. orrialdeak

Itsasoak (II)

2008-11-10T20:40:00.003+01:00

"Izen hau arraroa gerta daiteke urik ez dagoen leku batetan. Betidanik ziren ezagutuak zona ilun hauek, baina Galileo izan zen lehenengo aldiz teleskopio baten bidez zona horiek handituta ikusteko modua izan zuena. Lautada ilunak bezala agertzen ziren begi bistarentzat, eta itsasoak zirela pentsatu zuten. Era horretan Heveliusek (1654. urtean) lautada ilunago horiek izendatzean, "itsaso" deitura eman zien, eta deitura horrekin iritsi dira gaurdaino.

Gaur egun, eta egin diren bidaia espazialei esker dakigunarekin, "itsaso" horiek laba basaltiko solidoz estalitako lautada handiak direla esan dezakegu.

Itsaso hauek nola formatu ziren honela esplika daiteke: barnetik kanporatu zen labak, meteorioek aurrez irekitako arroak bete zituen. Laba horren kanporaketa ez zen kolpetik eman, 1000 milioi urtetan zehar baizik.

Gizonak egin dituen bidaietan, itsaso hauetakoetan lurperatu da.

Itsaso ezagunenetako batzu hauek dira: Baretasunaren itsasoa (Mare Serenitatis), Trankiltasunaren itsasoa (Mare Tranquillitatis) eta Eurien itsasoa (Mare Imbrium).

Itsaso gehienek forma zirkularra dute. Batzu txikiak dira (Mare Crisium: 320 kilometrotako diametroa), eta beste batzuek izugarrizko diametroa dute (adibidez Mare Procellarum)."

Kratereak (I)

2008-11-08T13:40:00.006+01:00

"Hauek dira gehien agertzen diren formazioak. Guztia estaltzen dute, eta 40 edo 50 milioi inguru daude. Hauetako batzuren neurriak oso handiak dira.

Oso kratere txikiak ere ugariak dira, eta hauen artean batzuek dezimetro batzuren diametroa besterik ez dute. Lehen esan dugun bezala, badirudi meteoritoek zoruaren aurka emandako txokeak izan direla kratere hauen jatorria. Hipotesi honen alde erabiltzen diren argudio batzu hauek dira:

a) Kratereen zorua inguruko lurrak baino sakontasun handiagoan aurkitzen dela. Zulatze lan bat egin dela dirudi.

b) Kratere handien inguruan beste kratere txikiagoak aurkitzen dira, eta hauek meteoritoek zoruaren aurka txokatzean projektatu dituzten harri pusketak eginak direla.

c) Meteoritoek dakarten energia zinetiko handia, nahikoa dela kratere horiek formatzeko, eta aldi berean, txokean askatzen den energiak, meteorito gehienen ebaporaketa edo desintegrazioa produzitzen duela berehala.

Ez dugu ahaztu behar, eguratsik ez duenez gero, bertara meteorito nahiko handiak irits daitezkeela abiadura handiz eta Lurrean meteoritoek sortutako kratere gutxiago baldin badago, Lurrak eguratsa edukitzean dagoela arrazoia.

d) Azalean agertzen diren bretxak, regolitoaren puskaz osaturik daudela, zati hauek elkarren artean kolatuta eta erantsita daudelarik. Regolitoaren zatiak, metamorfosi prozesua jasanda aurkitzen dira, eta guzti hau meteoritoen txoke bidez bakarrik lor dezakete.

Meteoritoen teoria honen arabera, kratere guztiak ez dira garai berean formatuak, eta jeneralki, kratere berrienak (azkenik formatu direnak) sakonagoak eta pareta maldatsuagodunak dira.

Aipatu beharra dago, badela beste teoria bat kratere hauen jatorria esplikatzeko; teoria honek dioenez, aintzinan egon zen aktibitate bolkanikoaren ondorio omen dira kratereak. Edozein modutan ere, nahiko baztertua dago teoria hau."

Jolas garaian

2008-09-30T21:36:00.007+02:00

Bekain altxatuekin forma hartu eztuten galdera lausoak marrazten dizkiozunean urteen lekuko herdoilak bakarrik emango dizkizun erantzunak baino eztitu topatzen zuretzat.

Garai batean haurra izan zela kontatu diote, baina txirrinaren egunerokoak eragindako amnesiak eztio jada zure egonezinaren arrazoia ulertzen uzten.

Ez ezazu errukirik izan berarekin, eta jolas garaira irtetean bekainak zimurtu, helduen ergelkeri horiei arretarik ipiniko eztiezula aditzera emanez.

Instante

2008-07-06T13:25:00.010+02:00

"En la esquina de una noche sin velas te amé un instante..."

"… y vagabunda, huerfana de tí y herida en pena..."

en penumbra, mientras barro las cenizas de los rastros de mi alma yo construyo los castillos donde habita mi esperanza, moradora de deseos que me obligan a seguir. Sin tu lumbre, mi calor, deslizaré por la nada los abonos de mi tierra hasta encontrar la semilla que germine sin tu luz. Y volverá así a mí mi alma, ahora tan lejos de aquí, cada noche a este regazo justo antes de dormir.

Su itotan

2008-07-06T01:11:00.020+02:00

Hiri suntsitu batean adreilu beltzak dira
paradisu ezberdin baten berriemaile
eraikinen metalazko zutabe oker eta eroriak
beso puskatuetan altxata
izandakoaren garraikur
Ez iezadazula esan zer den ikusten ari naizena
Algarak, harridurazko algarak
dariote ene masailei baina
inguruko kearen hautsak ahoa ixtera behartzen nau

Negarra eta itxaropena ditut barruan lehertzen

Minuri o la ausencia contenida

2008-06-09T17:08:00.001+02:00

Yukie respiraba despierta tumbada en su cama. La noche, generosa de un viento de verano empujaba sus aires hacia el dormitorio donde ella, desnuda, recibía su brisa con ojos de dócil criatura esperando a Minuri.
Dentro hacía calor y su largo cabello negro de estirpe oriental, se enredaba en sus altivos pechos pegándose en lo blanco de sus formas de geisha mientras las sábanas, pegadas a su piel se desprendían por su cuerpo en sutiles cadencias de ociosa dejadez.
Yaciendo sola esperando a Minuri empezó a imaginar formas de Kanji, lineas negras de extensiones rotas que cruzaban sus muslos para rozar el vello del oasis de su pubis que en un alarde de trompetas porosas empezaba a crecer pidiendo a Minuri que no llegaba, más.
Sus ojos rasgados, ahora cerrados, exhalaban las ganas contenidas que su cuerpo mitigaba tocándose con la almohada cuando la ciudad de Osaka, que hasta entonces dormía empezó a despertar escuchando el roce de caricias que escapaban de su cuarto.
Las luces de mesilla de modo intermitente fueron alumbrando edificios inundados de habitantes que miraban a Yukie escondidos en sus casas. Tras cortinas y persianas contemplaban a Yukie y anhelaban en secreto fantasías en su cama cuando al verla, abriendo sus piernas para dejar al descubierto aquellos labios, humedales de erecciones e inchazones recorrieron la avenida.
Las manos de Yukie andaban las calles de sus muslos apretados y por la longitud de sus piernas avanzaba el tráfico nocturno que al combustir eléctrico terminaba estirándos en los dedos de sus pies. Los dedos de sus manos, alcanzando la cara oculta de la luna de sus piernas se mojaron de emociones con olor a sushi fresco y el del medio, el corazón, bailó a ritmo de Taikos, entrando y saliendo, entrando y saliendo, al son de geminos que cantaba su garganta.
Entonces, abrío los ojos para contemplarse. Su cuerpo en ‘M’ moviéndose sola esperando a Minuri y sus dedos, ahora como galanes que enloquecen, jugaban en su lengua inundada en saliva provocando más abajo nuevos gemidos de intimidad latente.
Al mirarse, vio a lo lejos a Kiyoshi, un artista cosmopolita que en penumbra la pintaba con colores terciopelo y ella siendo musa traidora cambió de postura y con sonrisa lasciva lo invitó a esculpirla. Se tocaron, se tocaron con las palmas de las manos undiéndose en sus carnes, en pezones alineados que giraban en pantone y extendieron en abrazos una arcilla desterrada derritiendose en la espalda.
En un giro de cintura tropezó con Alcachone, mafioso italiano allí extraditado famoso en Osaka por sus dimensiones y Yukie, en actitud occidental hizo esfumarse a Kiyoshi queriendo tomar medidas. Alcachone era grande y lo hicieron por detrás y por delante, en cuclillas y al revés, en bruscos movimientos que violaron su vagina y cuando todos pensaron que estaba ya extasiada fijó la vista en Megumi, su vecina reportera que en el pasillo esperaba. Anudando sus rodillas se besaron con sus labios en relieve y con las yemas enredadas supieron de sus curvas en las curvas de la otra suspirando los finales de una noche de verano.

La ciudad al ver carta de ajuste en el balcón de Yukie volvió a dormir cerrando puertas y ventanas y Yukie, descansada en su cama, siguió allí esperando a Minuri.

Han

2008-04-11T23:20:00.004+02:00

musika entzuten
oheratzen
notak
neuronak zeharkatzen
mailuen erritmora
lokartzen

Non zaude Godzilla?

2008-03-25T11:10:00.009+01:00

Mendebalde

2008-03-21T21:12:00.007+01:00

Brussels

19:30 post meridian

otza eta elurra kalean

metronomo baten

ibilera duten

odolgabeko

panpin geldoz inguratuta

semaforo bat

gorrian pasatzen dudanean.

%20eko langabezia duen

hiri honetan jendearen

tetrabrikezko gorputzek

aurpegi gogaituak

eztituzte galtzen

baina

poliziaren arreta

neureganatzea lortzen dut.

Isuna, 120 euro.

Europan gaude.

nik berriro egingo

eztudala

esaten diot poliziari

eta argi gorriz

edertua

eskaparateko emagalduak

bezeroari

maite duela

esaten dio.

Telebistari begira aitarekin elkarrizketa on bat

2008-02-21T11:50:00.001+01:00

Ni: - "... eta titi hoiek benetazkoak dira?!"
Aita: - "Ez..., baina ipurdi hori bai."
Ni: - "Polita da."
Aita: - "Hoixe baietz."

Laino Nakartua

2008-02-20T11:08:00.010+01:00

Ilun zegoen oraindik, esnatzear, begiak iriki eta ohetik altxa gabe lehioa zabaldu dudanean.

Aize frexkoak garuna oztutzen zidan eta trena hartu behar nuelako altxatzeko zaplaztekoak ematen zizkidan bitartean ni, amarekin burruka batean bezala, gor itxurak egin eta nagitsu bizkarra ematera nindoan zeruan ikusi dudanean, pausatu eta sentsuala, iluntasun itxi hori argi zuri fosforeszentez betetzen, ene bada!

Mikrosegundu bat iraun duen maitasunezko ixtorio bat izan da, trenean pentsatzen ohetik altxa eta etxeko galtzerdiak jantzi ditudanerarte, baina ordularia gaur gorrotorik gabe begiratzeko haina zorion eman dit.

Beranduago jakin ditut ezezazun bitxi horren izena eta izana. Oh! Laino Nakartua, oh! Zure edertasunak eremu zerutiarretan ere desiragarri egingo lukeen xarma berezia zuen.

Egon zaitez azkenekoz bihar nere zai, maite, esnagailuak mailuz burua golpatzen didanerarte, eta eman iezaiozu logure honi gautxori batean bihurtu nahi izateko eduki dezakeen zentzuzko arrazoi bakarra.

Amore

2008-02-17T12:26:00.006+01:00

Noiz dena galdua den konturatzeko ere behar da berezko abilezia; zentzuak adi eta bidean joandakoaz erreparatzeko oroimena lagun. Borroka luze batek sortzen duelako menpekotasuna eta etsaia azken odol tanta lapurtzera iritsi denean, zainak agortuta eta lehorraren lehorrez urratuta, azken hatsa ere emateko duzula ustera iristen zeralako, jada etorkizun bat galduta egon arren debaldeko gauza gehiago galtzera bultzatuta, arnasa, izerdia edo eta malkoak kasu.

Noiz dena galdua den konturatzeko ere behar da berezko abilezia; borrokan irautearen sufrimendua eta amore ematearen plazerra balantzan jarri. Nekearen nekez, etxeko balkoian etzana eguzkia hartzen orduak pasatzen ikasi.

NoTimeForLove

2008-02-11T17:58:00.000+01:00

berriro ere, berriro ere, berriro ere, berriro ere...

Baina eutsi horri Balda ta besteak!

NoTimeForLove

Aire

2008-02-07T21:05:00.000+01:00

Murió de asfixia por no hacer mover el aire, inpregnadas su fosas de un polvo marrón amargo como la hiel. Nadie lo hoyó derramar sus últimas lágrimas, nunca gritó; su lucha fue real como otra cualquiera. En su soledad, repasó minuciosamente cada paso dado y no hayó error de postura, logística ni estrategia. Decadente, creyó haber compartido algo que no consigió recordar pero lo cierto es que nadie nunca pudo escribir una linea de epitafio que describiera su tumba.

La proyección del plagio

2008-01-08T23:02:00.000+01:00

“Puede ser que en aquel preciso lugar alguien hubiera pronunciado las mismas palabras en otro tiempo” debe ser una frase ya hecha, me he dicho mientras merodeaba absorta en vanalidades por las estanterías llenas de libros de la biblioteca. No recuerdo haberla leído en ningún lugar pero no obstante tengo la extraña certeza de que no he debido ser yo la primera persona en construir esa combinación de palabras cuyo nivel de indeterminación supera con creces un número cualquiera dividido entre cero. Los títulos de los libros, que intentaban sugerírseme uno al lado del otro cual candidatos en cola esperando a un casting de televisión pasaban sin embargo delante de mis ojos sin llamar mi atención y no veía nada que me apeteciera coger entre manos para abrir y ojear ya que lo que realmente estaba haciendo sin saberlo, era esperar a que alguno de ellos en su posición vertical y altiva, fuese el que me viese a mí y tras un silvido agudo, me hiciese las piruetas que requería ese día para hacerle caso. Esto, que sin duda os ha pasado alguna vez a cualquiera de vosotros y que produce una excitación tal comparable al primer encuentro entre dos desconocidos que cruzan miradas en un parque, ridícula situación por otra parte, no me estaba sucediendo esta vez a mí y según pasaba revista militar a paso lento, percibía sin embargo que aquellos libros se estaban revelando ante mí en postura de brazos caídos. Así que he seguido jugando con mi frase, con la mirada perdida en las ileras de libros y sin parar de caminar, intentando imaginar el preciso momento en que fue usada por primera vez en un discurso escrito. Porque yo, ignorante y gran desconocedora de clásicos y contemporaneos originales o traducidos, podría del modo más inocente utilizarla en alguno de mis irrelevantes escritos, he pensado, y ser posteriormente acusada y condenada de plagio por ello y sin razón. Un “lo hice sin querer” poco convincente y sorprendido sería todo lo que podría argumentar en mi defensa y es que verdaderamente la frase brotó de mí como escribiéndose de su propio puño y letra sin que yo la hubiese llamado en absoluto y así, la hubiese hecho mía por simpatía, pues ella me evoca imágenes y situaciones tan sugerentes como variadas, debido en parte a la falta de concreción que en sí misma posee. Así que mientras cambiaba del pasillo de novelas al de los ensayos me he preguntado que qué tipo de persona debía ser aquella que arriesga su honra y reputación publicando libros sin haber antes leído todos los libros publicados con anterioridad al suyo, y que qué clase de suicida intelectual sería aquél que se atreve a escoger palabras formando frases sin haber preguntado antes si han sido ya usadas o no. ¿Cómo saber si lo creado es algo nuevo todavía no inventado?, ¿Qué se pretende sino al escribir?. Y me ha entrado vértigo, un vértigo que me ha excitado más que a los dos tontos juntos ya sentados el cualquier banco del parque. Y mientras bajaba las escaleras de la casa de cultura y hasta llegar a mi apartamento he concluído que el que escribe debe hacerlo porque disfruta volviendo loco al lector, mareándolo diciendo cosas que parecen distintas pero deben ser casi siempre las mismas o parecidas que es peor, y que según escribe, sus carcajadas deben escucharse hasta por el patio de los vecinos, porque puede prever el esfuerzo mental que sus lectores derrocharán en vano intentando situar su obra disfrazada de verdades todavía sin decir en aquel lugar de su desconocimiento, potencialmente digna de hacerles comprender algo más. Y me he puesto a escribir con el placer que produce la incertidumbre de no saber a quién estas copiando, dispuesta a desafiar a cualquiera que diga que esa frase era ya suya, más excitada cuanto más escribía, buscando riesgo y riéndome además con perdón y ganas de vosotros que como a mí cuando leo, os confunden llegando a veces a creer que estáis descubriendo mundos que la mayoría de las veces ya os han debido ser dichos de otro modo.

Instante

2007-12-27T17:22:00.000+01:00

En la esquina de una noche sin velas te amé un instante..."

… y vagabunda, huerfana de tí y herida en pena se le oyen a mi alma cuando llora los malditos desalientos. Y no anda sino arrastra por las calles recorridas esas pieles que son mías, que me roba en un desgarro y no la puedo acusar pues duelen alto, duelen claro, los malditos desalientos por tenerte que olvidar.

Moluka

2007-12-16T01:05:00.001+01:00

Eskailerak binaka igo zituen bere etxera ahalik eta lehen iristeko. Beti bezala, bera ikusteko gogoa zuen eta urduri, tinbrea jo ondoren zein posturatan jarri etzekien atea irikitzeko zai zegoen bitartean. Eskuak poltsikotan sartu, atera eta hatzekin ilea kopetean orraztu zuen. Atea ireki zen orduan eta irrifar iheskor bat bota zion begiradekin agurtzen ziren bitartean. Bera zen. Pausu pare bat eman eta bere aurrean hankapuntetan jarri zen masailean muxu bat ematera iristeko. Berdin zion elkar ikusi zuten aldiak ordurako ugariak izan baziren ere. Lehen aldiko zihurtasun sentsazio hori etzen inoiz desagertzen eta bera zela esaten zion ahots hura ozen eta erabakior entzuten zuen bere barruan oraingoan ere. Elkar muxukatu zuten eta hitz gehiegirik esan gabe egongelarantz habiatu ziren. Eskertzekoa zen ahots horrek eskaintzen zion laguntza, tarteka agertzen zenean. Horrelakoetan, kontzientziaren mekanismoak baino haratago zijoan plano batean funtzionatzen zuen eta ahotsaren esanak kontuan hartzea besterik etzuen izaten bere buruarekin ondo sentitzen jarraitzeko. Sofan eseri eta berogailuaren epelera eroso jarri ziren telebista ikusten, eskutik helduta. Dokumental bat botatzen zuten, Indonesiako errepublikak osatzen duten irlei buruzkoa, eta irla horien itsasoetako uren aberastasunaz, sumendiek markatutako historiaz, begetazioaren poderioaz eta bertakoen ohiturez hitzegiten zuten imaginak ikusten zituen bitartean hara berarekin joatea zenbat gustatuko litzaiokeen pentsatzen jarri zen. Orduan, begirada telebistatik kendu gabe ‘udara honetan indonesiako irla bat aukeratu eta hara joan gintezke' esaten ziola entzun zuen. Irrifar iheskorra errepikatuz arnasa hartu eta atsegina adierazten zuen begi keinu batez baiezkoa eman zion.

Cuchillos de nudos en el pecho

2007-11-14T16:36:00.000+01:00

Metales oxidados en cuerpo presente que agarrotan movimiento y acribillan mis pulmones. Los de un carnicero, asesino de corderos que irrumpe en mis entrañas seleccionando palabras y robándome la cama. Las campanas, aún despiertas, son recuerdo del momento en el tiempo amplificado de mis sábanas. Aquí no hay besos, no hay buenos días. El presente un garabato de mi torpe miopía.

Kardaberaz Orain

2007-10-10T09:51:00.000+02:00

Bueltatu zinen. Irrifartsu eta besoak zabalik, azkenik ni ikusteaz poztuz. Zure eskuak betikoak ziren eta udazken koloreko begirada hori niganako argia berreskuratua zuen. Gure etxea hutsik egonik orain eta soinean oihal soil bat jantzita, hitzegiten hasi ginen, esperantoz, pilota partido baten etenaldiaren ondorengo minututan. Otza nuen gau hartan eta orduan zuk, lanbroak uretan deskantsu hartzen duenean bezala, nere sorbalda emeki babestu zenuen. Kaixo. Denbora pasa behar izaten da munduari bira bat emateko eta hala ere badaude gauzak funtsean aldaezin mantentzen direnak.

SMS - Mezu Motzen Sistema

2007-10-06T15:24:00.000+02:00

Adierazpen ixila. Sentipen baten espresio atomikoa.Askapen mugimendu bat. Etorkizunaren zirriborro bat. Musika baten preludioa. Debekatuko nieke komunikatzeagatik kobratzea.

Sormenaren bidea

2007-07-26T17:45:00.000+02:00

1.- Interesgarria Metropolitan-ekoek beren "lundi, juillet 09, 2007"eko "ardi beltzak" testuan, Augusto Monterroso ipuingilearen harira "La oveja negra y demás fábulas" liburutik erakusten diguten ipuina.

2.- Barkatu Monterroso jauna nere atrebentzia baina non utzi dituzu otsoaren figura eta hain determinantea den mozorroaren kontzeptua borobila izan zitekeen ipuin motz horretan?

3.- Aldaera bat:

"Otso mozorroa"

"Bazen behin otsoz mozorrotutako ardi beltz bat.

Etzan otsoengandik fusilatua izan.

Mende bat beranduago artaldea, ohartuta, otso mozorroak josten hasi zen.

Honela, aurrerantzean, ardi beltz bat agertzen zen bakoitzean, otso mozorro bat janzten zitzaion etorkizuneko ardi txuri belaunaldien babeserako."

4.- Eskertzen da Augusto Monterrosok egindako "La oveja negra" sormen lana. Bera izan da ipuin horren aldaera honen inspirazio iturria.

Ametsen ordez

2007-07-03T23:33:00.000+02:00

En lugar de los Sueños

"Trepadora de muros y arquitecturas vacilantes. Cazadora de incansables revuelos del viento entre las ramas. Perseguidora de los fantasmas de hojas que anuncian huracanes de polvo y espectros de partículas expuestas al sol calcinante de medio día.

Fielmente desentendida y voluntariosa.

Suele caerse del árbol desde altas ramas, después de indagar largamente territorio de pájaros. Al caer poco más o menos aparatosamente, suele perder una palabra como si fuera una vida, o quizás, acierta que para descifrar, tiene que desplomarse de un árbol de mango en medio del verano, causando alboroto de lástimas entre el vecindario, porque le es inherente cazar letras, como a lagartijas rosadas entre satín pegajoso de girasoles.

Imagina que al caer sufre un extraño cambio.

Tan pronto puede, se repone entre asombrada y triunfal a lo que su cuerpo responde con queja momentánea, encogimiento de dolor agudo y cambio de un ojo a color anaranjado, permaneciendo el otro ojo azul oscuro. Sin saber por cuál ojo mira, después de cada nueva muerte, encuentra salida de secretos pasadizos. Palmotea en regocijo entre papel y tinta y su revuelo de avispa encuentra una suerte de atajo que recorre incansablemente, durante la tarde de sol que se avienta con su naranja azulada. De vez en cuando sufre el sorpresivo aroma del jardín ilusorio al que acude todavía, para no presenciar el terrible toque de campanas y copas, de sirenas y botas, en la plaza de luces demacradas, allá donde su grito se ahoga para yacer entre despojos.

¡Crédula de la vida!

Siempre buscando llave para extraña cerradura. A veces como cuando sufre desencuentro, se instala poste a la vuelta de cierta esquina, estéril o demasiado solitaria, para inventarle cerrojo a una puerta que se abre de golpe, sin requerir ganzúa o ansiosa búsqueda. Ella es un pálpito junto a esa tarde de sol y humedad abrazándose a gardenias. Ella, un ojo que se vuelca a través de ventanas ilusorias sobre la vaporosa congelación de los espíritus. Penetra esa disimulada agonía. Esa muerte miedosa y pedante. Ella, una mano sorteando la extraña danza del aburrimiento, en la imagen mustia de siniestros parajes suspendidos en cristales que simulan lluvia. Ella, una casa que retiene el sudor del tiempo con el alero de un antiguo cansancio. Una casa asombrada que refleja en su rostro de vidrio un jardín en desconcierto.

En lejanía, figura las horas con su flor diaria.

Añora la calle recorrida con el afán del frío o la tarde densa, abandonada sobre el sofá, con su ángel al lado que en hora de ocio practica con ella su siquiatría. Así como ahora. Desmenuza frases con la persistencia en alto, como si le atacara la extraña sensación de que todo es en vano porque hay que remendar una parte del sueño, antes que este instante repitiéndose en el lienzo del tiempo, desintegre en ella, las gardenias y el poema."

        Para la mujer que
    escribe poesía.

Antonieta Villamil

Katu beltza, katu txuria

2007-06-04T17:57:00.001+02:00

Poztu nintzen atzo, Jesus bizilagunaren ojuak deskansilloan entzunda gaueko 02:00tan esnatu eta nerekin ohean etzeundela ikusi nuenean.

Mozkor galanta zeraman, astean behin harrapatzen duen horietako bat eta ohitura bihurtzen ari den protokolo errepikakor batean bere etxeko atearen zerrailan giltza ezin sarturik zebilen bitartean, ginebrak eragindako eroaldi momentu haren izkutuko entzule izan nintzen berriro ere. Bere bakarrizketak beti dira bortitzak. Munduak bakarrik utzi duen indibiduo baten birao madarikatu galduak. Baina ni orain hilabete batzuk dira ondoko atean bizi naizela eta orduzgeroztik bere bizitzaren antzutasunaren testigu harritua bihurtu naiz.

Oraingoan zu izan zinen bere kexen jomuga. Elkar gurutzatu al zerate noizbait eskaileretan? Behin ta berriz errepikatzen zuen lepoa moztuko zizula. "A ese euskaldun!" esaten zuen, bere bizilagun politarekin larrua jotzen ibiltzeagatik. "Con mi vecina! con mi vecina que es guapísima!" garraxi egiten zuen. Hasieran izu batean maindire azpitan sartuta nere ohetik desagertu eta batbatean beheko pisuko bikotearen ohearen erdian agertu nahi izan nuen baina gero, "que es guapisima" eta ez "que está buenísima" esaten zuelako zerbait lasaitzea lortu nuen. Eta horrela jarraitu zuen, alkoholaren hatzak zapaltzen duen "rewind" - "fordward" jolas horretan esaldi berdinak etengabe errepikatzen zure lepoa behin moztu ondoren berriro ere moztutzeko. Giltza sartzea lortu zuenerarte.

Dena den badira aste batzuk beste neska bat ari dela bizitzen frenteko pisuan. Zorte pixka batekin, harek ere mutilak gonbidatzen ditu etxera eta horrela bada, zure lepoa salbu egon ahal zitekeen. Ni asko poztuko nintzateke, izan ere lepo beltzaran eta fin hori muxukatzea nere ezpainek azkenaldi honetan duten jolasik gogokoena data. Noiz etorriko zara pelikula ikustera?

Instante

2007-05-04T14:57:00.000+02:00

En la esquina de una noche sin velas te amé un instante. Instante pleno que quemó sangre en mis venas. Sólo diste un momento, quizás sólo un segundo, que grito en llantos que vuelva porque mi alma, calcinada por tu ausencia, se desprende de mi carne y me abandona, buscando errante otra esquina, otra noche sin velas que la quiera.

Shit

2007-04-04T16:48:00.000+02:00

I feel sad | I feel angry & I feel pain.

I feel these writings are a real shit.

But I feel.

firmado,
!(containerdeespermamáquinaexpendedoradehijos)

LinuXXX

2007-03-08T21:02:00.000+01:00

Autobide baten marra sinusoideak eskuekin jarraituz sexuaren bulegora heldu nintzen eta portatilaren klitorisan geldiune bat eginez, piztu ta itzali, piztu ta itzali, piztu ta itzali, sistema eragilea martxan jarri nuen. LinuXXX bat nintzen, guztia kode irekia, askea, gardena.

Etzait inportako

2007-02-26T18:57:00.000+01:00

I Shall Not Care

"When I am dead,
and over me bright April Shakes out her rain drenched hair,
Tho you should lean above me broken hearted, I shall not care.

For I shall have peace.
As leafey trees are peaceful
When rain bends down the bough.
And I shall be more silent and cold hearted Than you are now."

Nada Me Importará

"Cuando
esté muerta y el abril radiante
sus cabellos de lluvia sobre mi tumba agite,
aunque dolido sobre mí te inclines, no ha de importarme.

Tendré paz,
como los árboles frondosos
cuando la lluvia comba su ramaje;
y estaré entonces más silente y fría que tú esta tarde."

Sara Teasdalerena, I. Telli-ren gaztelerazko bertsioaz lagunduta.

Sarak ere bere buruaz beste egin zuen,
Alfonsina Storni edo eta aurretik blog honetara ekarri dudan
Alejandra Pizarnik bezala.

Uf.

Kasualitatea izango al da irakurtzen ditudan poetisa gehienak berdin amaitzea?

Beraien istorio tristeen gaindosi batez hilko naiz ni agian.

Idaztearena terapeutikoa zela entzuna nuen baina hiru horiek zer esanik edukiko lukete.

Pena, Ouija erabiltzeko beldurti xamar izatea.

Izozkia

2007-02-01T14:59:00.000+01:00

Ilargia
sukaldeko zapaitik desagertuta
txoriak
Rolling Stones batzutan bihurtuta
lurra
aire bezala ikututa

marrubizko izozki urtu bat
kukurutxo baten barruan desagertua
puntari darion tanta hutsaletan
galdua galdua

Ni handitzean makarra izan nahi dut

2007-01-09T13:49:00.000+01:00

Espazioan dagoen astronauta bat, tentsio handia sortzen dion egoera baten aurrean aurkitzen denean, gelditu eta bere buruari galdera interesgarri bat egiten dio:

- Norbait hiltzeko arriskurik al dago?

Erantzuna ezezkoa bada, lasaitu eta patxadaz egiten dio aurre egoerari.

Izan gaitezen astronauta.

Edo berdina dena, bidali dezagun guztia porkulo hartzera.

Istorioak

2006-11-27T09:47:00.000+01:00

Finucok eta bere kutxipandak gasolindegiraino egin zuten kotxe lasterketa horren ondorioz nere lehengusuak kotxe istripu bat izango zuela jakin izan banu, aurreko astean ez nuen parrik egingo balaklabaren testua irakurtzean.

Edo eta Julenen pertsonai bakartiak bere kotxeko azeleradorea beheraino zapaldu eta modu hain grafiko batean Piper zela, frentez jotzen zuen kotxeko beste gidaria ikusi izan banu enuen, momentuan sortu zidan zirrara sentituko.

Aurreko astean. Aurreko astean Julen eta balaklabaren istorioak irakurri eta inkonszientziak oparitzen zizkidan sentsazio arin horiek eztitut gaur nere baitan errekonozitzen baina, mespretsuz, bortxatua izan ondorengo haurdunaldi batetik jaiotako sasikume lez onartu behar ditut.

Izan ere Piperrek, nere lehengusu kuttunak, bereak egin du, Orio-Zarautz bidean matrikula poloniarra zuen kotxe baten gidaria erregeek idatzi oi duten handikeriz beteriko istorio horietako bat idazten ari zenean, bere eremuetatik at dauden lurrak bereganatzeko saiakera batean. Zipaioak kontatua.

Eta galtzen naiz, galtzen naiz gure etxeko benjaminaren istorioa familikoei kontatzen entzuten diedanean, beraien debaldeko istorioarekin lotzeko saiakera trakets batean. eta zu? non zeunden? nola jakin zenuen? Izan ere NI... ulertezina den modu errepikakor batean guztiak adierazteko beharra izan dutelako asteburu honetan bakoitza non zegoen, zertan zegoen ta nola hartu zuen notizia gertatutakoa jakin zuenean, garrantzigabeko esaldi patetiko batzuk esateko desiatzen dagoen bigarren mailako aktore baten antzera, beren istorio propioan murgilduta, minutu bateko fama hori dastatzeko.

Literatura izan zitekeen, hemen ere kontalaria beste edozein da, ahoz aho bidaiatzen okindegi eta txikito tabernetako elkarrizketa lausoetan. Eta ikusi dut, profeta baten argitasunaz ikusi dut kaleko jendea pozik ez, baina biziago sentitzen hurruntzen dela etxealdera, gaurko egunean lortu duelako beren ingurukoen interesa piztuko duen istoriorik kontatzeko.

Ni ixilik nago. Aldazabal tabernako lehiotik pasa eta Piperren “prima!” gehiagorik entzungo ez dudalaren zihurtasunaz, besteak baino lehen hiltzeak duen xarmaz ohartzen hasita.

Paris - Pays Basque

2006-11-02T16:26:00.000+01:00

" Paris, 2009ko Abendua

Urteberri on mon amour,

Komontalebú? Ni ondo, Paris-en bizitzen orain hiru bat urte, Notre Damme-tik pasiatuz Kuasimodo ezagutu eta berarekin ezkondu nintzenez gerotik.

Orain nere egunen alaitasuna eta turisten atrakzioa diren bi seme alaba ditugu eta zutaz oroitzen naizen gauetan telebista piztu eta laztanez betetzen nauen Kuasiren kozkorrean burua erortzen utziz kontsolatzen naiz baina, Eiffel dorrea tamaina ezberdinez beteta egonik, posible izan beharko litzateke metroa hartuta, gargola bat barregarri bihurtu arte urruntzen ikustea, eta ez da.

izan zoriontsu,

S."

Banda

2006-10-11T18:21:00.000+02:00

Banda"eman diezagula tregua gobernuaren taldeak
hori bai dela hori 'talde' bat"

Cordeles de Viento - La Banda

ispiluak

2006-09-29T20:00:00.000+02:00

Bakardadean pisutsuegia egiten zen batzuetan, motelegia bizitza. Harremanetarako gauza etzen. Arintzeko, azkartzeko saiakera batean ispiluz bete zuen gela behin, baina hamar mila neurona unisonoan seinaleak bidaltzen behar dira bihotz baten taupada bat martxan jartzeko.

Bueltatze puntua

2006-09-20T11:19:00.000+02:00

Txiribueltatan, arrapaladan, planeatzen eta zurrunbilotan topatu ginen irailak zuen iluntasun horretan eta kasualitateak agindu zigulako SW norabideari heldu genion begiak itxita jakinik, 0. segundura eramaten gintuen heriotza korridore batean geundela hiltzen. Alderantzizko proportzio matematiko baten zehaztasunaz bagenekien, bazenekien, zenbat eta gehiago ezagutu orduan eta denbora gutxiago izango genuela elkar ezagutzeko eta amaierarik gabeko tango baten zirrara izan zen tarte hori, tapiz pertsiar batean oinak irristatzen.

Zimentuz eraikitako gizarte batek eskatzen dituen markak laku zerutar batetan urtuz itozen uzten hazi ginen gu egun bakar batean eta lila koloreko algarak goizetan eragiten zenizkidalako eta harkaitzdun zuhaitzen bidexiorrak eskolan ikasi etzenituelako egin zintudan ezer horren maixu. Ingurua handiegia zen eta gu biluzik geunden. Konturatzen?

Orain, bitarte horretan ez egonik, lakuak eta nire irrifarra faltan somatzen dituzula esaten didazunean, etzidazu galdetu han enagoenean zertan pasatzen dudan denbora, aukeratu ez ditudan koordenadatan nola mugitzen naizen. Besarkatzen baginen jakitzu laister ahaztuko zintudala baina gauetan otza egiten zuen eta zure usaia gustoko nuen.

Jarraitu ezazu pentsatzen bueltatze puntua eztela inoin existitu

eta orduan

nahi baduzu

behe-lainoen artean elkarri helduta egingo dugu berriz lo, azken tango horretan gorputzak laztanduz.

Hiru urte beranduago bere buruaz beste egin zuen

2006-09-04T14:51:00.000+02:00

La zozobradora (1970)

"Con manubrio de cinabrio dibujó Cimabue a la ciclista Clío de Mermerodes;
-merma el jabón -dijo el libertinajo en tinajas de Guanajuato. Culomancia de damajuanita atiborrada de congrio, de ceros, de sus madreceldas, sin ambajes, por verde ensalmo de verdiparador cabe el broquel bró-bró.
-¿Quién brobrobra en la noche? -dijo sin brío ni brea pero con doble oblea, Galatea (subiendo con la tea de su tía Lea).
Para desatigrar a su tigresa;
para piramedar sus medos, y que se desdieden sus miedos; para desapenar a la enana entre pinos -suspira Piria, supina Pina, faló la falúa en la falleba;
-justito, Justine: en el jusodicho, pelumojadorrito, reflantario, alteante, ying-yang, ping-pong, meto-saco, sacmet, tsac,
-el tsac penetró por la falleba justito ¿mojadito? ¡plum-metsac-! ¡más-metsac! y tsac y
-por ahí, sí, just, píf, páf;
-supong quel tsac tlamet laloc; más jus pong pen por yá jus, ¡yajúslaloc!, ¡alborozay!",

Alejandra Pizarnik, "La Extracción de la Piedra de la locura. Otros poemas"

Tipula

2006-08-16T13:32:00.000+02:00

Tipularen beste azal bat zurituta zerotik hasi beharra dago berriro.

Liburu batean topatu nuen nere hodei, hosto eta su pertsonalen formak adierazi zituela beste batek eta telebista itzali bat bezala mutu geratu nintzen horizonte barez beteriko denboran. Etzidan deus berririk erakutsi eta hala ere edo horregatik xurgagailu piztu bat apartamentu nahasi batean izan zen.

Baina noiz arte dena esana geratu zen eta isiltasunean edo zero batek duen soberazko lekuan arnasa nola hartu etzidalako erakutsi madarikatzen dut, demontre.

Beste liburu batekin adarrak jarriko dizkiot, edo okerrago, sudoku batekin agian, burua betez interesatzen etzaizkidan hamaika konbinaziorekin. Emagaldu bat bezala nere kontzientzia orrialde lizun eta mozkorrei salduko diet, harek erakutsi nahi izan zidanaren ondorengo ezjakinari traizio eginez.

Hori edo malkoak ixuritzen jarraitzea erremediorik gabe.

Tandem

2006-07-10T10:41:00.000+02:00

Erorketa askea
erorketa askea
erorketa askea
erorketa askeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

Txoratu naiz. Aizearekin dantzan, hodeiez jantzita, lainoez bustita, begirada batean dena nerea, dena nerea ta eskuak hutsik. Txoratu naiz! Monitorearen gorputza ta nerea modu perfektoan akoplatuak, tetrix batean.

Cesar, Napolean, Hitler, Mussolini, Franco ta konpania:
Inork ez al zizuen erakutsi zein erraza den munduaren jabe izatea, benetan jabe?!! Modu hoberenean. Abstraktoan redios! Ikutu ezin den guztia hutsik mantentzen diren eskuetan?
Eh?!! Ez al zenuten ikasi?!!!!
[Ta hemen jakintsu muturtu baten arpegia jarriko nieke beraiei, begietara tinko begiratuz, bapatean guziak haur bihurturik lezioa ikasita ekarri ez dutelako maestrak botako lieken mehatxu begirada batekin beldurtuta, ta pixa galtzetan egina, berriro usteldutako heldu bihurtzeko, beraien panteoi garestietan sartuta.]

Lurra bezain handia naiz oraiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiin. !

Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

TXOF.

[Ezeeeeeeeeeeetz! Jaaaaajaja! Bizirik nagooooooooooooo!!!!!!!!]

De la hostia!

Ez, ez, ezinezkoa da, guzti hau ezin da ondo idatzi.
Hurrengo urtian berriz, berriz, berriz, berriz, berriz....

PD: Ah! Norbaitek etorri nahi badu abixau, zenbat eta gehiago jun orduan eta merkeago.

Zea Mays - Infinituaren Amaiera

...eta beste hau ere, enaiz sartzen...

Zea Mays - Grabitatearen Aurka

Dena eta ez dena

2006-07-06T12:48:00.000+02:00

hozmindua. higatua. zartatua. apaingarri bat apalean. joana naiz. bihotza zakarretara botata iraungia erdoildua. kafe bat edonorekin. kafe bat portzelanazko irudi batekin.

On Kixoteren sindromea

2006-06-30T12:38:00.000+02:00

Fletxazoa, Maitemintzea: Gorputzaren bidegurutze guztiak erne egoeran jarri eta lore-begi baten irikiera eragiten duen fenomeno leherkor berbera jarraituz behin eta berriz eta manifa inkontrolatuetan gure zentzuetara zuzendu eta haien kontra koktel molotov-ak jaurtitzen dituztenean gertatzen da, laborategi kimiko-fisikoa martxan jarriz. Begirada batek probeta batean eragindako elementuak nahaste azeotropikoan elkartzen ditu eta lurrindurik bakar bat bihurtzen dira. Eta hor sekulako magia dago. Desoreka eta bertigoa bizilagun bihurtzen dira eta igogailuko elkarrizketa monokromatikoak bakarrik izatea da posible, nahasmenak haur bihurtzen duelako garunaren adina. Kimikak oraindik argitu gabe duen marabilletako bat, maitemintzea.

Orain artekoa guztiontzat jakina. Eta horren ondoren datorrena ere ezagutzen dugu. Askotan gaixotasun bat bezala deskribatua izan den gizakiaren egoera puntual bezain errepikakor hori bestalde gaixotasuna izatekotan oso gozatsua da, baina zorionez ez da gelditzeko etortzen. Antidotorik gabe desagertzen da.

Eta bestela gaixotasuna arazoa bihurtzen da. Izan ere, On Kixoteren Sindromea bezela izendatu dudan gaixotasun arriskutsu batean erortzea ere posible da.

Gaixotasun horren albo-efektuak ezagutzen ditut. Baina ni enaiz Dulzinea del Toboso. Jakitea nahi dut. Zuk beti eder, beti irrifartsu, beti argi ikusten jarraitzen didazu, On Kixote gizajoa, imagin irreal bat denbora luzez miresten. Ez duzu gehiago gerturatu nahi. Baina nere besazpiak leun eta gozoak edukitzeko lehenik hileak hazten utzi behar ditut. Desenkantatua? Eta goizetan nere hatsaren kiratsak gau-mahaitxoaren ondoan dudan kaktusa zimeltzen du. Tarteka hilerokoak ere justifikatzen ez duen humore txarra izaten dut eta nere azken modako 'outofbed' orrazkera lortzeko orduak pasa behar ditut ispiluaren aurrean; inork ez luke nire orrazkera naturala anuntziotan jarriko ohetik altxa berritan ikusiko baninduke baina hori bai, zortea eduki duzu, puzkarrik ez duteta inoiz botatzen. Naturak egindako opari bat?

Mutiko, bada garaia masailean dudan garatxoa ikusten has zaitezen edo psikiatriko batean amaituko duzu inoiz arrisku bat izan ez diren haize erroten kontra burruka egiten eta benetan ezagutzerik izango ez duzun emakume bati maitasun olerkiak betirako errezitatzen.

Aldonza Lorenzo dut izena.

Kardaberaz

2006-06-13T09:29:00.000+02:00

Laztanek liluratzen ninduten. Baina ikusi nahi nuen etorkizunaren itxura asmatu gabeko hizkuntzetan ere azaltzen saiatu ondoren argitu zitzaidan nere hitzak eta zure belarriak ez zeudela eginak bat egiteko eta ulertezinagatik maiz errepikatuko genuen elkarrizketa baten ondoren motxila hartu eta zurekin pare bat bider larrua jotzeko besterik ez nintzen gure etxera berriz bueltatu.

Orain 'gure' hori arrotz zait, hondartzan etzana ondokoei entzundako ixtorio baten bizipena, eta kilkerra eta txorimaloa bezala pasa genituen urte horiei izen propio bat emateko beharra dudalako gauaren oinaze honetan aurrerantzean idatziko ditudan epilogo guzietan biziko zerala erabakitzen dut. Agur. Maite izan zintudan eta sentipen horren arrastorik ez topatzeak batzuetan min ematen du.

Love

2006-05-20T18:15:00.000+02:00

"maitasunaren zaporea dute
maitasuna bezala usaitzen dute
baina ez dira maitasuna."

...eta norbaiti inporta al zaio?

Concha Buika - Love

Zirrarak

2006-05-15T10:13:00.000+02:00

“Kaizo, kaizo...” burua gora ta behera astinduz ere, nere garunaren aginduetara nipalaostia erantzuten duen gorputz zarpail honen barrutik ari natzaizu, mingain baldar honekin zuri hitzegiten. Begira nazazu, koño! Zure ezkerretara... jodeeer! Hemeeen! Aulkian!...

Ba berriz,...“kaizooo”

Yasta! Buru altxatze lotsakor batekin hasiko gera bale, baina oraintxe lerdearen trikimailuaz ezpainak bustiko ditut eta hori ikustean, paperezko kleneexa aterako didazu,...ez du inoiz hutsik egiten... ia ixuria kamixetara heldu baino lehen kokotxa garbitzen didazun... holaaa, holaaa,...makurtzen, makurtzen... eneeeeee! Bingoooo!

“milezked. Agud”

Udaberriko giroak dakarren eskote argazki hauengatik ez balitz...ostias, potrotaino nago ni bezalako subnormalentzako den haurtzaindegi honetako herizain eta hezitzaileetaz, aspertuta. Eta zu emakume, Mikeltxo bixitatzera etorri zaren hori, niki estu arroxan jasotako bular sendo horiek nere parera gerturatuz eguneko lehen zakil zirrara eragin didazu. Milaesker emakume. Eta orain kleneex zapi lerdetsu horretaz nola desegin ez dakizu. Eta ni hemen barruan ezin besoa luzatu zuri zakarrontzia non dagoen atseginez adierazteko. Naizen tontoaren moduan, nere behatz erakusle traketsa norabide horretan luzatzean oraintxe bistara jartzen ari zaidan ipurdi zerutar hori nahigabean bezala ikutzeko, eta bigarren zirrara bat sentitzeko.... mierda. Hau konpontzeko zeozer egin beharra daukat.

Erreabilitaziora noa.

Afrika

2006-05-06T23:27:00.000+02:00

Tam-tam hotsarekin batera izkutatu ginen maindireen azpian eta gure erritmoak zekarren oiartzunaz tribu afrikarrak izerditan jarri genituen. Hango lautada guzien hauts lehorra bularretik irristatzen hasi zitzaigun eta ezagutzen ez genuen lurraldera eramango gintuen trena hartuz gauaren gurpiletan abiatu ginen, hiruak erritmo berdinera zorabioa arnastuz. Bi mundu elkartrukatu eta gure nahien izana zuen tokira heldu ginen, iluntasun guziak zure ile kixkurrean irentsita. Zentigraduek eragindako lurrinarekin azala lur emankor bihurtzen joan zitzaigun orduan eta momentu horretan han izan nahi genuen guztian bilakatu ginen. Ni zugaitik itsas landare bihurtu nintzen, izarrez jositako arrantzale sare baten azpian haziz baina zu ur uhin izanik ez zegoen mundu honetan ni baino zoriontsuago zen izakirik existitzen, maitea. Zurea nintzela sinestarazi nizun, entseatutako begirada landuen paisaietan arima galduz eta azkenean gezurretatik at zegoen errealitate ezberdin bat asmatu genuela konturatu ginen.
Zure eskuek dakartzaten haize goxoarengatik gaur ere beste bat izango nintzateke, nere aukera ezberdinetan murgildu eta laztan hauekin bat datorren beste edozein batean bihurtuz. Eta gertu gauden bitartean basamortuko ur tanta bakarrak gu gerala sentituko dugu, zergaitik ez, elkarri egarria kenduz dena egi bihurtzen oraingoan ere, nahi degunerarte. Besteen ametsak urratu eta inbidia guziei muzin eginez munduko txori bakarrak izateaz gozatuko dugu eta Afrikako tam-tam hotsek berriz ere urteko bihotz izendatzen banaute, eskua emate soil batekin taupada batean zugatik odolustuko naiz, kolore geometrikoetan.
Baina kontu ibili laztana, nere izena duen begirada bakarra ezagutzen ez baduzu, arriskutsu bihurtu ahal naizta, eta gizaki guztien artean beste bat besterik ez bilakatuz, elkarrizketa antzu guztiak gureak egingo ditut eta horrela, txinatar jatetxe baten atzeko ateko zakar poltsaren barruan botata, heriotzara eramango ditut gure buruak, nahigabean yogur poto hustu bat bezala amaituz biak.

Centro Penitenciario Navalcarnero

2006-04-17T13:49:00.000+02:00

“sei metro karratuko erreinu bat zehazten duten pareta hauetan setiatua bizirauten arratoi bihurtzen naiz”

“nere oinen urrats soberazkoekin ehundutako lurzoru honetan bidexior gehiegi irekitzen”

“ikusmena galbideratzen, zartatutako hormatzar hauen pintura zatiak umeltasunaren kontrako apustua galtzen dutenean bere buruaz beste egin eta erortzean nere begien aurrean marrazten dituzten irudi berriak bilatzen”

baina atsalde ederra egiten du gaur ezta? camille lozorrotik irten zait eta egunak hartzen ari diren aldarteekin obsesionatua dabil, goizero giroa arnasestuz usaitzen, sudurra luzatuz, urduri, neurrira dijoakion egunsenti baten bila ero bihurtzen, ero. leopoldo maria panero, ezagutzen duzu? zer, ez duzu antzematen? gure buruaren pitzadura heldu da puntu horretara eta garai honetan egunarekin txortan egin nahi du, araldian. horrexegatik ekarri nahi zintudan gaur hona, egun argietan berrasmatzen diren berde hasiberri hauen atarira, dena deskubritzeke dagoen bide honetatik ordu batzuz ibiltzera, itsasertza ezin ikutzeak sortzen duen nahitaezinaren sufrimendua gaindituz gero, itsasadarrara eramango gaituen lerro harriztatu hauetatik pasiatzera, egunarekin bat egitera, txorkatilak pausutan urratuz eta bidearen moldera egokitzen joatearen nekearen gozamenaz disfrutatzera, ordu batzuz.

ta gu ba beti bezala gabiltza. egunerokoak pasatzean piloan galtzen dira eta errekuento generalean matiz ahulak bihurtzen dira. ala agian ez? “gertutik ikusita inor ez da normala”, dio caetano velosok eta egia esateko egunerokoan sartuta hamaika ixtorio berri kontatu ahal nizkizuke, extraplanetarioak denak, gertutasunak duen anormalidadearen ondorio. baina gaur isilik geldituko naiz, ezkerretara dugun itsasoaren aize leuna begiz ikusi ahal den txokoetara eraman nahi zaitut eta landareen artean, brankeak atera eta xirimiri aize horretan arnasa hartzeko. sasiak baztertzen ere joango gara itsasadarrarako bidean eta aurretik joaten utziko dizut, baina abixauidazu adaska katapultario horietako bat askatzera zoazen bakoitzean, pasioak jota bere atzamarren arantzez laztanduko naute ta zauriak agerian utzita denek izango duteta gure arteko amodio ta gorroto ixtorioaren berri. nik sasirik gabe ezingo nintzatekela bizi esaten diet beti baina beraiek min ematen besterik ez dakiten maitale jeloskorrak izaten jarraitzen dute. ta entzuten haur negartiak? ez dute inoiz deskantsatzen, amari deika, amari deika, negarzotinka, janari eske edo nekaturik, gu aztoratu eta oihu galdua besarkada batez eten nahirik gora begiratzen dugunerarte, kaioak direla konturatzeko, orduan txori zaratatsuak besterik ez bihurtzen. baina olatu multzoen hegaldi apartsuen hotsek desagertarazten dituzte hegaztien garraxiak eta labarraren kontra puskatzen diren bakoitzean amets batetik bortitz ateratzen gaituzte, ezusteko kolpe horrekin narzisok merezi duen harreta eskatuz. berak ez badaki ere, lurreko harri bide erakusleak maiz sartzen dira berarekin lehian. eta irabaztea lortzen dute, emakumezko gorputz baten atalen hamaika forma ezberdin erakusten dizkigutelako biluzturik, marroiak eta grisak, modu soilean lurrazpian sartu eta irteten gorputzaren zein zati agerian utzi zure pausuen arabera erabakitzen dutelarik. masaila, besazpi hiletsua, aldaka lodi bat eta gerri bat ikusi ditugu bidean iada. atzerago sorbalda bat ere ikusi dut nik, zuk narziso urdin aparduna begira jarraitzen zenuen bitartean ta orain eguzkiak itsas aizeak azalean utzi dizun hezetasuna lehortu eta gatza bertan laga dizu, mingaina pasaz itsasoaren zaporeaz gozatu ahal izateko. itsasadarra ikusi ahal duzu txurrito? Ikusi ahal duzu?

“errealitate estankatu baten zementu ustelaren usaian irentsita”

“Segunduen pasibitateaz momentu bakoitza momentu bera izatera kondenatua”

Isiltasuna

2006-03-29T20:14:00.000+02:00

Isiltasuna
Zorteari dei egiten diozunean eta une horretan agertzen ez denean
Isiltasunean,
Platerak bakarrik jasotzen, doa nire konpai portuz portu
Isilik, isilik bakarrik
Itsasontzi belaontzia, itsasontzi belaontzia!!!
Gezurra, guztia gezurra baino ez da
Ametsek eta ilusioek noraezean lemarik gabe
xuxurlatzen dute, itsasoak, zeruak eta ibaiak
Urruneko lurrak, amak eta neskatilak,
horrenbeste gorroto eta bidegabekerien garai bateko lekuko

UDAKO GAU BATEAN IZARREI BEGIRA NENGOEN
SAMURTASUNA ISLATZEN DUTE, IZANDAKOA, BAINA ITZULIKO EZ DENA.
PAPEREZKO JOSTAILUA ZURE ESKUETAN DESEGITEN ZEN
GARAI BATEAN EDUKI ZUEN XALOTASUNA, BAINA ITZULIKO EZ DENA.

Bizitza eta heriotza
Zer diren ulertzen duenak
Bizitzea egokitu zaizkigun itxurazko uneak
Ulertzen dituenak
Itxurek zintzoena ere engainatzen dute
Amodioa eta gorrotoa nahasi egiten dira
Ekaitza eta isurtzen den ura, isuri eta itsasora
Nork uler dezake!!!

Guztiaren jakinpean,
Samurtasunak sortu zuen gau argia bildu
Ez bilatu gau iluna kalezulo ilunean
Ez egon gauaren zain, bere kabuz helduko da eta…

Izarrei begiratu, baina ez nuen ezer ikusten…
Lainoz betetako munduan puntu txiki argitsuak baino…
Zeru grisean galaxien irla…
Itxaron etortzeke dauden koloreei...

UDAKO GAU BATEAN IZARREI BEGIRA NENGOEN
SAMURTASUNA ISLATZEN DUTE, IZANDAKOA, BAINA ITZULIKO EZ DENA.
PAPEREZKO JOSTAILUA ZURE ESKUETAN DESEGITEN ZEN
GARAI BATEAN EDUKI ZUEN XALOTASUNA, BAINA ITZULIKO EZ DENA.

Letrak: Marina "la Canillas"
Euskarazko Itzulpena: Leire Mendizabal
Beste hizkuntza askotara ere itzulia Ojos de Brujos-en. Liriken itzulpenen bertsio berriak jasotzera irekita daude.

Zeruak deitzen badu

2006-03-13T18:00:00.000+01:00

kale grisek alboetara ostikoak oihukatu dizkizutela
pausuak lepoa moztu dizuten gillotina izan direnean
droga guztiak ere ezertarako balio ez dutenean...

Ben Harper- The Drugs don't work

Udazkeneko behin batean

2006-03-02T16:23:00.000+01:00

Kaixo laztana,
zemouz zure asteburua? Nirea inkisizio garaikoa bezalakoa izan da, ji, ji, ji, sorgiñen kontzentrazio intentsiboak egiten zirenekoen antzera (lasai, dagoeneko erratza armarioan gorde dut, hurrengorarte); hori bai, XIII.ean beharrean XXI. mendean egonik, akelarre dezente bat ere topatzerik ez genuen izan Euskal Herria osoan eta Laura etorri bezain garbi eta Idiazabalgo gazta bat besapean zuela bueltatu nion bere senarrari.

“Ostiral atsaldean aurtengo Pulitzer sariaren jabea den argazkiari inbidiarik zor ez zion ilunsenti batek Tai Chi mugimendu jarraiak eginez izkutatu zitzaigun Biarritz-eko hondartzak eskaini zigun zinemako pantailan eta beraz, prologo horrek asteburu magiko bat kontatuko zuen ipuin ona iragartzen zuen jada. Larunbatean, hasierako kapitulutan sartzen ginela, Zarauzko Urriko itsasoaren uhin otzek ondorengo minutu luzeetan harean lo utziko gintuen masaje gozatsu bat eman ziguten; ametsetan geundela, sargoria iragartzen duten eta beti Kafkaren labezomorroak jasandako transformazioa oroimenera ekartzen didaten iñurri txiki hegaldunez inguratuta esnatu ginen hondartzan eta gaur goizean eskubiko ipurdi masailatik behera irristatuz orduzgeroztik zirikatzen didaten hogeitahiru hozkada zenbatu ahal izan ditut ispiluan (ezkerreko aldetik eta bizkarratik jarraituz zenbatzen jarraitu nezakeen kopuru horretatik gora - beste horrenbeste, minimo - baina asteguna izanik, lanerako kanpai-danbadak min eman dit belarrian eta bertan behera utzi dut saikera). Gauean, Joxeluk, sukaldaria lanbidez eta mendigoizalea afizioz, perretxiko ta onttoz bete zigun mihiaren angelu ezberdinetan aurkitzen den zentzua eta orgasmo dastatzaile bezain simultaneoak izan genituen kuadrillakoen arten elkartean afaltzen geundela eta horrela, kontakizunaren korapilora ere arrakastaz heltzea lortu genuen. Igandean noski, azken orriak irakurtzen hasi ginen baina erratza hartu ta Big Ben-aren hotsak jarraituz Mantxa-ko kanala zeharkatuz etxera bueltatu baino lehen, Adarraren iratxoen gordelekua den lehenengo pisuan pasa genuen eguardia belarretan etzanda zeruari begira eta ipuin-asteburu borobil baterako epilogo ona izan zen Laurarentzat, aurreko asteartean amonoa hil eta aste osoa negarrez pasa ondoren pentsamendu goibelak uxatu ahal izan zituen eta egun pare batez” eta... Hala bazan edo ez bazan, sar dadila kalabazan eta atera dadila Zubiriko plazan!
Biarritz-etik bueltan, igande horretako atsaldeko seiak zuen argitasunak eta oroimenean zizelaz landuta dudan Adarraren azken pixuak erakarrita, hara bueltatu nintzen bakarrik, mendia hustua dagoen ordu berezi hori aprobetxatuz, eta flipa! goiko terrazara iritsi nintzela, ni bezain handia -edo handiagoa!- zen arrano marroi bat aurkeztu zitzaidan hegoak zabaldu eta airea hartzen bi metro eskasetara; bere hegalak eragintzean sortutako haizea ere sentitu nuen aurpegian eta hurrengo segundutan liruratuta utzi ninduen, mugitu ezinik... ipuina amaitu ez eta aztiren baten lana izango ote zen pentsatzen dut orain.
Okurritzen zait guzti honetan sorginak gustoko dituen zure lagun jeloskorra eta Adrian-ek emandako marihuanarekin egin ez genuen edabea falta izan zirela bakarrik ipuina guztiz osatzeko. Ta zu tartean... noski.

Haikuen txokoa

2006-02-22T11:27:00.000+01:00

1
"invierno invierno
el invierno me gusta
si hace calor", Mario Benedetti

2
zabaldu nahia
gorputz hormaren kontra
lesionatzen da

3
urak daraman
tanten akordea da
lehorra dana

4
hitzak burutik
bidaia egiten dute
bidean galduz

5
pilatzen dira
sasiak lez errotuz
ez ulertuak

6
ulertzen dena
filmaren trailer bat
besterik ez da

7
barrutik hasi
kanpora so egiten
berri antzean

8
kanpotik hasi
barrura so egiten
zahar antzean

9
argazki bat da
naizenaren aurrean
txuri beltzean

10
kaosan daude
garun errepidean
elektrikoak

Borobila

2006-02-13T23:56:00.000+01:00

Besteentzat gaur agertu da baina guk atzo muxuz osatu eta lehenago ikustea lortu genuela esango nuke... bai, zure aurpegian isladatuta bixita egin zigun, erabatekoa.

Ahidura

2006-02-07T21:24:00.000+01:00

hanken adarkaduran
arraildura
adabegi bakartiaren guraz
bustidura
behin mihia gailurran
marruskadura
plazer arrangurak
ta lilura
zureganakoa da lixtura
gure literotura.

Konexioak

2006-02-07T19:36:00.000+01:00

Behin bufanda lagun baten etxean utzi zuen. Ez zuen inoiz berreskuratu, baina ondorengoetan lagunaren lepoa berotu zuten guztietan artilearen biloek bere silueta haren oroimenean marraztu zioten.

Kotxean sartu nintzen. “Kaixo, nora nahi duzu joan?”, “Eztakit, ustekabe atsegin bat ematen badidazu?”, esan nion. Orduan atzeko asientoan ixil-ixilik zegoen bere artzai txakurra aurkeztu zidan “Neska du izena” eta ustekabeak leku atsegin batetara eraman gintuen.

“Irakurri liburu hau, nik irakurri dut”. Berak ere irakurri zuen eta ordurarte ezberdin ikusten zituzten gauzak ezberdin ikusten jarraitu zituzten baina gauza berataz hitzegiten ari zirela jakin ahal izan zuten.

Amonak birramonaren belarritakoak oparitu zizkion. Jantzi ta ispiluan begiratu zenean ehun urtetik gora zuten zimaurrak ikusi zituen bere aurpegian. Historiaren pixua grabitatearenarena baino astunagoa da.

Lankideak ginen arren apenas ezagutzen ginen eta behin negar zotinka etorri zitzaidan.“Nere ezkontzarako aste batzuk besterik falta ez direnean ezkondu behar gintuen pake-epailerik gabe geratu naiz. Ai ene, zer egingo dut orain?” “Lasai, nik egin dezaket pake-epailearen papera. Jatetxean ezkonduko zaituztet eta inori ez diogu esango sasizkoa naizenik.” Broma bat zen baina serio hartu zuen eta goitik beherako ezkontza bat pake-epailerik gabe ere egitea posible zela ikasi genuen.

Puta seme Putreak

2006-01-24T11:23:00.000+01:00

PUTAsemeak! hoiexek bai direla PutaSEMEAK! Telefonica, Wannado, Euskaltel y su puta madre. Denak mafia berdina. Sutan jartzen naiz nere etxera faktura iristen den bakoitzean, honetan ere kolmora iristen dirata; kolorez beteriko publizitate orrian faktura kartazal baten barruan eta zure etxeko buzoira bidali beharrean, interneteko konexioa edukita mezu elektroniko baten bidez helbideratu ahal dizutela oroitarazten dizutenean. Zuhaitzen, basoen eta guztion airearen onerako. Nola? Zerrr?... Horrenbeste mutur eztaposibble... Toma ya! Gainera kontzientziak ikutzen saiatzen! Harrigarria. Haiek kartazaletan dirua aurreztu eta oraindik ere irabazia zihurtatuko lukete zure etxeko faktura ikusi ahal izateko interneterako konexioa beharko zenukeelako. Zure faktura ikusi ahal izateko!?! Zelako kabroiak. BAINA ZER DA GUZTI HAU!!!?!!!
Dena den, ez nindoan hori kontatzera, beste hau baizik. Eskaini dizuten promozio bat delata, eranegun Interneterako konexio berri bat kontratatu zenuen, eta hogeitalau ordutan sarerako sarrera edukiko zenuela zin egin zizuten. Amen. Hogeitalau orduak pasatzen dira eta zuk noski interneten sartu nahi duzu baina... mierda, berriro sartu dizute ziria. Erabiltzaile eta/edo kontrazeinua ez duzu erregistratua ala letraren batean okertu zera. Coooojones! Ezeeetz! Hamar mila bider sartu duzula erabiltzaile izena eta kontrazeinua tentuz, karakterez karaktere, behatz bakar batekin ongi ziurtatzeko teklan erratzen ez zenuela eta dudarik barik dakizu ongi eman dituzula erabiltzaile eta kontrazeinua ta orduan nazkatuta, dohain den zerbitzu teknikora (‘teknikoa’ esan dut?!!! inuxentea...) deitzen duzu eta makina batek sekulako txapa botatzen dizu ta zuk zenbakiak zanpatu ta zenbakiak zanpatu besterik ez duzu egiten elkarrizketa antzeko bat jarraitzen saiatzeko, ongi jakin arren, norbaitek telefonoaren bestaldean zuri erantzun arte ez duzula zure arazoa konpontzeko aukerarik izango (eta ‘aukera’ azpimarratzen dut). Zai zauden bitartean beste behin tokatzen bazaizu beraien gingle-a entzutea, telefonoa esekiko duzula pentsatzen duzu, zuk behar duzuna norbaitekin hitzegitea dela badakizulako... koño! Ta berotzen hasten zera, gorria jartzen, sudur zuloetatik zezenak bezala arnasa botatzen, ta azkenean etengabe hitzegiten ari den makinak 902 telefono batetara bidaltzen zaitu zure arazoa konpontzeko. De pago. Zure limitera iristen zera. Putre halakoak! oraindik ez dizute konexioa eman eta dagoeneko ordaintzen ari zera dohain den zerbitzu tekniko bategatik! Zure limitean zaude, bai, ta lehergailuak agertzen hasten dira zure burutik, ta gingle-a berriro telefonoaren bestaldean zu entretenitzeko, zai zauden bitartean ta... ‘Kaixo, gabon. Roberto naiz. Zertan lagundu zaitzaket?’ entzuten duzu. Gizon baten ahotsa da... odol presioa zerbait jeisten zaizu ta hitzegiten hasten zera. Konexioak ez dizu funtzionatzen gaur, kontrakoa agindu bazizuten ere eta hori konpontzea nahi duzu. Loro baten antzera, teknikoa dela suposatzen denak protokoloko galderak egiten hasten zaizkizu, bata bestearen atzetik, beste makina baten antzera. Zuk noski, odola irakiten duzula, erantzuten diozu, pazientziari alde egin ez dezala erregutzen diozun bitartean. Bukaeran pseudomakinak (ala pseudopertsona zen?) esaten dizu momentu hauetan ezin dizula esan noizko emango dizuten sarrera amaraunera, sentitzen duela, eta lehergailuak zure pentsamenduetara bueltatzen dira. Gabon. Baina turnoko operadoreak, gure Robertitok, gabon esanez telefonoa eseki baino lehen esateko dituzun gauzatxo batzuk entzutea lortzen duzu, zuri gabon esateko garaia ez zaizulako heldu. Ordurarte eutsitako frustrazioa bestaldeko turnoko operadore horri botatzen diozu, amaierarik izango ez duela dirudien karkaxa berde mukitsu baten moduan eta momentu batean inkluso elkarrizketa irabazten ari zerala iruditzen zaizu. Arrazoia duzulako. Baina egia esateko monologo batean zaude, zu irabazten, zu galtzen. Bai, turnoko gizajoari zure neura inportako balitzaio bezala; honezgero zurearen antzeko horrenbeste sermoi entzun ondoren, astean bost egunetan, zortzi ordu luzez egunero telefono putaren deiak erantzuten, horrelakotan stand-by moduan jartzeko modua aurkitu du eta zure diskurtsoa amaitzearen zai geratzen da, beste frekuentzia batean. Ironiaz ikuturiko humorea badu gainera, egoerari etekina atera eta lan gelan par batzuk botatzeko aprobetxatu ahal izango du aukera, pailaso aurpegiak jarriz zu infernuko hitzak jaurtikiz lasaitua hartzen ari zeran bitartean eta horrela lankideen algarak lortuko ditu, zein ondo. Eta zuk badakizu hori, telefonoz beteriko gela horretan izango duten katxondeoa imaginatu ahal duzu, baina zuri ordurako berdin zaizu. Absurdora eramandako egoera baten aurrean zaudela argi ikusi arren, gelditzen zaizun barru gogaigarri hori hustu behar duzu, eta ispiluz beteriko eraikin altu lauki bat, eztanda egin berri duten lehergailuz inguratuta ikusten duzu, turnokoari sekulako puzkarrak botatzen jarraitzen dizkiozun bitartean, bapatean beraien marketingaren batutak zuzentzen duen artalde batean sartuta zaudela berriro konturatu zeralako, eta guztioi ziria behin ta berriz sartzen digutelako. Gero golpe bortitz batekin telefonoa eseki ondoren, turnoko Robertok eta lankideek jugada komentatzen azken parrak botako dituzte eta hurrengo belarri zimaurra ea nork eramango duen asmatzeko apostuak ere egingo dituzte . Fijo. Zuk ‘a ze puta semeak!’ etengabe esanez ere ez dezu dena botatzea lortzen beraz berriro lehertzen dezu eraikin laukia, ‘horiei bai, horiei bai jarriko niekela nik bonba bat’errepikatuz pasilotik. Azkenean, zure etxean, par egitea besterik ez zaizu gelditzen, zure buruaz noski, askoze gehiago ezin duzula egin konturatzen zeralako. Baina Lapurrak! Lehergailuren bat oraindik badarabilkizu bueltaka buruan nahiz eta autoengainuz beteriko par maltzur-depresiboak egiten dituzun einean hauek desagertzen joan. Eta telefonoa eseki duzun arren tarte batez hitzegiten jarraitzen duzu, bakarrik, azken kiratsak botaz eta lehergailuak eta eraikinarena berriro gogoratuz, baina geroz eta gutxiago, nahiz eta mafia horri lehergailu batek ipurdi azpian ere eztanda egitea nahiko zenukeela desiratu isilean, kontatu behar ez den sekretu bat bezala sentituz, no te jode, snif, ja, ja, ja, diruzale ustel zerriak...

Laura’s Bath Salts

2006-01-22T01:15:00.000+01:00

Kitarra formako bainera luze batean hartu ezazu bainua. Zehazki esateko, babarrun formako bainera luze batean hartu ezazu bainua. Alegia, erdi bat kitarra forma duena eta beste erdia kitarra formaren kurbari paraleloki jarraituz babarrun bat marrazten duen bainera batean sartu zaitez noizbait, ur beroz betea egon aurretik bainurako xaboia eta Lauraren bath salts eskukada bat botata, zertxobait itxaron eta bertan etzanda urak zure gorputza estaliko duen neurria hartu ondoren.
Ama, zergatik desagertu zen komuneko bainera etxean obrak egin zenituenean?
Iturriari darion uraren jarioa haustean, usaindun apar ugaria mendixkaz osatutako tapaki bat egiten zabaltzen dijoa, babarrun formako muga hori hartu arte eta gorputza lepotik behera desagertzen da baineran sartzen zeranean. Orduntxe hasten da jokua. You wanna play, babe?
To begin with, zure sudurraren altueran gelditzen den gertuko zeruertzerantz begiratu dezakezu, miniaturazko miloika burbuila txuriak gertutik ikusteko, amazing. Ezpainak uraren epelean sartuz gero, burbuilatxoak sudurraren altueran egingo dute eztanda eta jostakor, kilimak egingo dizkizute sudur zulotan and it’s so funny. Arnasa sakon hartu eta Lauraren bath salts-en usaina barrurantz garraiatuko da. Bizkarretik behera erortzen den ile luzea busti da iada eta medusa xaloa bihurtzen da, sorbalda eta lepo ingurutan kuxkuxeatuz, mesfidati zurekin fereketan hasi aurretik, so softly. Belaunak altxa ditzakezu nahi baduzu eta horrela, izterretatik eroriko den ur iturburua goitik behera lehortzen doazen errekatxo ugaritan bihurtuko da baina soinua ur-jauzi batena izango da, haragiz eraikitako arroiletan barrena berriro galduz. Eta ausartu eta sartu burua ur gezan gora begira zaudela. Try it! Bai, teknika behar da, baina ito gabe aurpegia guztiz estaltzea posible da sudurra iceberg baten punta bihurtzen baduzu eta hori eginez zure arnasak bular barruan egiten duen akordez beteriko txistua entzun ahal izango duzu, belarriak barrurantz aditzen jarriz, listening to the sound of music. Eta nahitaezkoa dena babarrun formako bainera batean jolastu zerala esan ahal izateko, bi eskuak apar leunaz betetzearena da, of course, mendixka zuriei tontorrak kenduz. Who didn’t play that game before? Baina eskuak bata besteari gerturatzean aparraren dentsitatea momentu batez areagotu egiten da eta milisegundu bateko bizi propioaz, esku-azpiak laztantzen dizkizu, eta saiatu zaitezke, baina nik behintzat ez dut postura horretan aparrik laztantzea lortu. Berak agintzen duela uste dut, eskuzabal. Gero portzelanan aldakak xamurki irristatuz bizkarrez jartzea gomendatuko nizuke, eta hartzea arnasa, eta sartzea burua berriro ur azpian, buruz behera. Poliki, biriketan presioa egiten ari den aire hori joan botatzen, burbuilak zure masailetan malabarak eginez itxitako begietara heldu eta hiltzen sentitzeko, dying. Ta kontrasteak badituzu gustoko, aireratu ahal dituzu urpetik bikote diren beste masailak, ipurdikoak, uretatik ateratzean kanpoan egiten duen hotzaz ohartzeko, eta uretan berriro hondoratuz bertan egiten duen giro onaz gozatzeko. Aterata zenuen burua uretatik dagoeneko, ezta? Ito gabe, txo! Ba biratu atzera your head ipurdi-masailak berriro kanpoan dituzula eta zorte pixka batekin lehertzear dauden sumendiak ikusiko dituzu, magaletatik lurrina botatzen dutela, arriskutsu bezala. Ta beste hamaika jolas. Eman bueltak, eta bueltak, eta bueltak to your body, zilindro baten moduan, eta jarri fitxa guztiak tableroan batera, eta egin irudi osotuago bat with the sounds, the constrasts, the views, the tickles eta bestelakoak batuz eta irabazi partida. Zenbat denbora da horrela jolasten ez zinela? Ni gehiegi, what a pitty.

Diglosia

2006-01-16T10:19:00.000+01:00

Tic, tac, tic, tac, tic, tac,.... Hau neria! Arrapatu dut! Segundu bat, bi! Eutsi ondo horri! tic, tac, tic, tac,... mozkortutako euliak aidean bezala, erlojuari bueltaka... Ez utzi alde egiten! badituzu? ustiatu orain! Baina argi ibili, ez dezatela ihesik egin! Bale, lasai, botaiezu letra bat!... Ikusten? Ikusten nola segundoak besoak luzatu eta letrekin jolasten diren? Ikusten nola segunduak diren letretaz baliatzen direnak, hitzak sortzen dituztenak?
Denbora. Katalogatu gabeko zomorro anakronikoa. Ta zuk gu ginela hitzak jaten zituztenak uste zenuen baina froga enpirikoa dugu orain. Letrak eta segunduak, hitzak eta minutuak, elkarri lotuta, baldin eta soilik baldin batean. Bestelako logikarik ez dut ikusten nik. Denbora, denbora eta denbora, unitate absolutoa, diglosi egoera baten epaiez neri ez egokitzea erabaki dena. Ta ez al zinen zu epailea? Minutu bat han, segundutxo bat hemen, tantaka, tantaka, ixuritzen, galtzen ala irabazten... ta estu geratzen zitzaidan traje batean dantza egiterik ez nuen izan. Aske, orain zu bezala, isiltasun horretan.
Izan ere haizea naiz, dimentsio anitzetan hedatua. Diagonala. Luzea. Ta zabala, zirrikitu berrien bila. Lurraren hezetasuna hankutsik ikutzeko beharra sentitzen duena, ahate baten, basurde baten oinetan, lokatzean aztarna utziz. Literaturaz apaindutako errealitatea ta ez alderantziz, zuk uste izan zenuen bezala. Experientziak egunero erditzen duen jaioberria, behetik gora begiratuz goitik behera dagoena ulertzeko. Ni, nere beldurrik handiena. Eta besteak naiz. Ta xume, pixka bat zu ere izan nintzen, hamarreko magnitude batean handituz, huraxe zen eta elkarrekin geundenean oraindik ere zu baino gehiago gustatzen zitzaidan gauza bakarra.

Betsare seinalea, haririk gabekoa.

2006-01-09T17:17:00.001+01:00

Ilun zegoen taberna, bitxi merkeen antza duten zapaiko bola horietako baten izpi dantzari soilez argitua. Extremoduro ozen, zuritoak, erdibanako kalimotxoak eta marihuana guztiontzat. ‘mai diguis mai a un mai’ erakutsi zidaten aspaldi ta orduzgeroztik ez diot inoiz uko egiten belar zupada bati. Gero noski, jendez inguratuta nengoen, lagunez, mutuki ezarritako adiskidetasunaren eta sexuaren arteko ohiko muga desitxuratu egiten den ordu txiki horietan ageriko helburua duten hitz huts eta ikutuez libratzeko zereginean; gerrialdean igurtzi eta hestutuak eta inuxentez jantzitako bestelako laztanak ere nere jertse berdetik igarotzen ziren zentzuak eta gogoa beste leku batean nituen bitartean, bost bat metro haratago, tabernan bertan. Zein ondo, komuneko atetik tarteka ihes egiten zuen alogenoaren argiak zure aurpegia garbi erakusten zidan, maskuriek eragindako txisalarri aldi haina aldiz, eta bereizten gintuen gizaki masa txikiak begiradak gurutzatzen uzten zigun heinean nere zirrara areagotuz zijoan, inguruko guztiak ahaztuz, desagertaraziz. Katu basati baten begi berde liluragarriak izan zitezkeenak zureak ziren, azal eta hile ilunaz inguraturik, eta neri begira harrapatzen nituen bakoitzean gorputzeko azala erne jartzen zitzaidan, poro guztiak hunkituz, bibratuz, berotuz. Txunditzeko moduko gaueko ipurtargiak. Hasieran lotsati baina berehala barrenkor eta zuzen, jakin nahi nuen guztia esaten ari zitzaizkidan begi horiek eta nik, erronkari eutsiz, nere begi eta gorputzaren mugimenduak eskaini nizkizun era berean. Atzera bueltarik ez, ezta? lagunak pasatako basoan kalimotxoaren arrastorik geratzen bazen urtutako izotz kuboekin nahastuta zegoen iada eta gu halaxe egotea desio genuela pentsatu nuen.
‘helduidazu eskutik estu arren
ilun dago ta eztakit bueltatzen’,
Gorka Urbizu entzun zen bere azken diskoan. Ni antzeko sentitzen naiz azkenaldian, baina bera ez bezala ez dut espero inork eskutik heldu ta irteera erakutsiko didanik; dagoeneko ez, baina berdin dio, nik neuk topatuko dut. David musika jartzen, orain Delincuentes. -‘Jooooder! Eh! Deivid! Jarri S.A., ostias!!’ oihu egin zuten lagunek soinubakarrean, abesbatza batean bezala eta bitartean gu, azken begirada baten keinuaz Tilosetan geratzea lortu genuen, azkenean, apenas hitzik egin gabe.